کاش می شد غصه را زنجیر کرد

                   ذره های عشق را تکثیر کرد

                                    کاش می شد زخم را مرحم شویم

                      یار و غمخوار و انیس هم شویم

کاش می شد بر خلاف سرنوشت

                    قسمت و تقدیر را از سر نوشت

                                       کاش می شد چشم و دل را باز کرد

                         نغمه ها ی دوستی را ساز کرد

    کاش می شد عشق را آغاز کرد

                       بی خیال از هر غمی پرواز کرد

از هیاهوی واژه ها خسته شده ام

                من سکوتم را

                             از اوراق سپید آموخته ام

آیا سکوت روشن ترین واژه ها نیست ؟

همیشه در خلوت مرگ را مجسم دیده ام

آیا مرگ

خونسرد ترین واژه ها نیست ؟

تا چشم گشودم از چشم زندگی افتادم

شبی

           شاید امشب

                زیر نور یک واژه خواهم نشست

نام خونسرد معشوقه ام را

بر حواس پنج گانه ام

خال خواهم کوفت

             و هم زمان

 پایین آخرین برگ خاطراتم خواهم نوشت :

              پایان

  کاش می گفتی چیست

          آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

  آه ! وقتی که تو لبخند نگاهت را می تابانی 

                              بال مژگان بلندت را می خوابانی 

  آه ! وقتی که تو چشمانت را 

  آن جام لبالب از زیبایی را سوی این تشنه ی جان سوخته می گردانی 

  موج موسیقی عشق از تنم می گذرد

                روح گلرنگ شراب در تنم می گردد

   دست ویرانگر عشق پرپرم می کند 

   ای غنچه ی رنگین ! پرپر  

بخند ای عشق ...

بخند اي عشق، اي اميد فردا که من خنديدنت را دوست دارم به باغ خاطرم هر روز و هر شب تو را تنهاي تنها دوست دارم منم چون ماهي افتاده در شن تو را مانند دريا دوست دارم نگاهي کن به من اي عاشق دل تو را مانند رويا دوست دارم

زدم فریاد خدایا این چه رسمی است

           رفیقان را جدا کردن هنر نیست